Tuesday, 16 October 2012
Friday, 12 October 2012
अजुन नाही शिकलो
अजुन नाही शिकलो............
आजपर्यंतच्या प्रवासात
अनेक गोष्टी शिकलो
विचार करायला शिकलो
भर दिवसा स्वप्नं बघायला शिकलो
अनेकदा अडखळूनहि पुन्हा
स्वत:ला सावरायला शिकलो
स्वत:साठी जगता जगता
दुसऱ्यांसाठी जगायला शिकलो
शब्दांचे अर्थं समजुन घेऊन
कविता लिहायला शिकलो
छोट्या छोट्या गोष्टींमध्ये
आनंदीत व्हायला शिकलो
स्वत:ला समजुन घेता नाही आले तरी
दुसऱ्यांना ओळखायला शिकलो
एवढे शिकुनही अत्तापर्यंत
"प्रेम" करायला नाही शिकलो............
----Unknown
आजपर्यंतच्या प्रवासात
अनेक गोष्टी शिकलो
विचार करायला शिकलो
भर दिवसा स्वप्नं बघायला शिकलो
अनेकदा अडखळूनहि पुन्हा
स्वत:ला सावरायला शिकलो
स्वत:साठी जगता जगता
दुसऱ्यांसाठी जगायला शिकलो
शब्दांचे अर्थं समजुन घेऊन
कविता लिहायला शिकलो
छोट्या छोट्या गोष्टींमध्ये
आनंदीत व्हायला शिकलो
स्वत:ला समजुन घेता नाही आले तरी
दुसऱ्यांना ओळखायला शिकलो
एवढे शिकुनही अत्तापर्यंत
"प्रेम" करायला नाही शिकलो............
----Unknown
* निस्वार्थ प्रेम *
प्रविना: हो अनिकेत, तू चांगला मुलगा आहेस, ........... पण मी राहुल ला सोडू नाही शकत....... कारण राहुलच्या हृदयाला
होल आहे आणि आता त्याच्याकडे कमी दिवस राहीले आहेत, त्याचे राहिलेले आयुष्य मी त्याच्या बरोबर राहावे अशी आमची दोघांची इच्छा आहे........... कारण आमचे प्रेम खरे आहे "
अनिकेत:- "माझे पण तुझ्यावर खरे प्रेम आहे त्यामुळे तुला आमच्या दोघांपैकी एकाची निवड करावि लागेल"
प्रविना:- " राहुल कडे कमी आयुष्य आहे म्हणून मी त्याला सोडून तुझ्याबरोबर येऊन खर्या प्रेमाचे नाव बदनाम नाही करू शकत" So I am sorry Aniket ........!!
(10 दिवसांनतर)
राहुल:- " प्रविना एक आनंदाची बातमी,....... मी heart transplant करून घेतले,......... दोघेही खूप खुश झाले.......
तितक्यात डॉक्टरांनी त्यांना एक पत्र दिले,
त्या पत्रात लिहिले होते की, "प्रविना मी तुमच्या प्रेमामधे येऊ शकत नाही...... पण तुझ्यावर प्रेम करणेही थांबवु शकत नाही आणि तुझ्या शिवाय जगू सुधा शकत नाही, म्हणून मी माझे हृदय राहुलला दिले आहे फक्त एका छोट्या अपेक्षेने की मलाही तुझे प्रेम मिळत राहील"
होल आहे आणि आता त्याच्याकडे कमी दिवस राहीले आहेत, त्याचे राहिलेले आयुष्य मी त्याच्या बरोबर राहावे अशी आमची दोघांची इच्छा आहे........... कारण आमचे प्रेम खरे आहे "
अनिकेत:- "माझे पण तुझ्यावर खरे प्रेम आहे त्यामुळे तुला आमच्या दोघांपैकी एकाची निवड करावि लागेल"
प्रविना:- " राहुल कडे कमी आयुष्य आहे म्हणून मी त्याला सोडून तुझ्याबरोबर येऊन खर्या प्रेमाचे नाव बदनाम नाही करू शकत" So I am sorry Aniket ........!!
(10 दिवसांनतर)
राहुल:- " प्रविना एक आनंदाची बातमी,....... मी heart transplant करून घेतले,......... दोघेही खूप खुश झाले.......
तितक्यात डॉक्टरांनी त्यांना एक पत्र दिले,
त्या पत्रात लिहिले होते की, "प्रविना मी तुमच्या प्रेमामधे येऊ शकत नाही...... पण तुझ्यावर प्रेम करणेही थांबवु शकत नाही आणि तुझ्या शिवाय जगू सुधा शकत नाही, म्हणून मी माझे हृदय राहुलला दिले आहे फक्त एका छोट्या अपेक्षेने की मलाही तुझे प्रेम मिळत राहील"
Thursday, 11 October 2012
आठवतं तुला ?
रिमझिम सरींनी छेडलं होतं .
भर दुपारी मला जणू
चांदण्याने वेढलं होतं .
आठवतं तुला त्या भेटीत
श्रावण धुंद बहरला होता .
ओल्या ऋतूत ओल्या स्पर्शाने
ओला देह शहारला होता .
आठवतं तुला त्या भेटीत
दोघे व्याकुळ झालो होतो .
तुझा गंध वेचता वेचता
मीही बकुळ झालो होतो .
आठवतं तुला त्या भेटीत
भावनांनी कविता रचली होती .
माझ्या डोळ्यात तू अन
तुझ्या डोळ्यात मी वाचली होती.
आठवतं तुला त्या भेटीत
आणखी काय घडलं होतं ?
मला स्मरत नाही पुढचं
बहुतेक तेव्हाच स्वप्न मोडलं होतं
आवडेल मलाही पाऊस व्हायला…
आवडेल मलाही पाऊस व्हायला…
न सांगता तुझ्या भेटीला यायला …
धुंद होऊन तुझ्यावर बरसायला…
केसांमधून पाठीवर हळुवार ओघळायला…
अंगावरच्या काट्यांची वाट तुडवायला…
आवडेल मलाही पाऊस व्हायला …
आवडेल मलाही पाऊस व्हायला …
गंध होऊनी स्वासात तुझ्या मिसळायला …
श्वासातल्या उबेत मनसोक्त डुंबायला…
काळ्या ढगांमधून पळून यायला…
अलगद तुझ्या कुशीत शिरायला…
आवडेल मलाही पाऊस व्हायला …
आवडेल मलाही पाऊस व्हायला …
नकळत हृदयात तुझ्या शिरायला …
हृदयात मेणाचं एक खोपडं बांधायला ..
तुझ्या स्वप्नात येऊन तुला जागवायला ..
काळजाचा तुझ्या वेध घ्यायला …
आवडेल मलाही पाऊस व्हायला …
आवडेल मलाही पाऊस व्हायला …
हातात हात घालून तुझ्या रानोमाळ हिंडायला…
पंखात तुला घेऊन भरारी घ्यायला…
आठवण बनून तुझ्या डोळ्यात उतरायला…
अश्रूंमध्ये आनंदाची साखर मिसळायला…
आवडेल मलाही पाऊस व्हायला …
आवडेल मलाही पाऊस व्हायला…
एकट्या मनाची सोबत करायला …
कोणाच्यातरी चेहऱ्यावरचं हसू व्हायला…
भाळशील का तू माझ्या या रुपाला सांग ना जमेल का तुला साथ द्यायला…
तरच आवडेल मला पाऊस व्हायला…
माझ्या चुकांमुळे पुन्हा कधी
माझ्या चुकांमुळे पुन्हा कधी
डोळ्यात पाणी येऊ देणार नाही
होईल गर्व तुम्हाला ही एकदा
शरमेने मान खाली जाऊ देणार नाही
संध्याकालच्या रंगीत आकाशात
संध्याकालच्या रंगीत आकाशात
जेव्हा दिशा भरकटून जातात
पंख फुटलेली स्मृतीपाखर
घरट्याकडे परतू लागतात
Subscribe to:
Posts (Atom)

